دلم گرفته ای دوست هوای گریه دارم

باز آسمان دلم ابری شد

دویست وهشتاد و هشت ماه وهشت هزارو هفتصدو شصت و شش روز

عجب صبری دارم نه؟ آنهم در یک وضعیت

گویی در میان سیل غمها

تنها پناهگاه امن

سکوت ، تر شدن بیصدای چشمانم ،و

زمزمه ی الحمدلله است



تاريخ : ۱۳٩٢/۱٢/٦ | ٩:٥٠ ‎ق.ظ | نویسنده : مهدی نصراللهی | نظرات ()