این شعرو دوست دارم. بش میگم شعر خداحافظی

                                                                                                                    چشم من چشمه ی زاینده ی اشک

 

گونه ام بستر رود

 

کاشکی همچو حبابی بر آب

 

در نگاه تو رها می شدم از بود و نبود

 

شب تهی از مهتاب

 

شب تهی از اختر

 

ابر خاکستری بی باران

 

پوشانده آسمان را یکسر

 

ابر خاکستری بی باران دلگیر است

 

و سکوت تو پس پرده ی خاکستری سرد کدورت افسوس سخت دلگیرتر است

 

شوق باز آمدن سوی توام هست

 

اما

 

تلخی سرد کدورت در تو

 

پای پوینده ی راهم را بسته

 

ابر خاکستری بی باران

 

راه بر مرغ تگاهم بسته

 

وای ، باران

 

باران ؛

 

شیشه  ی پنجره را باران شست

 

از دل من اما

 

چه کسی نقش تو را خواهد شست ؟

 

آسمان سربی رنگ

 

من درون قفس سرد اتاقم دلتنگ

 

می پرد مرغ نگاهم تا دور

 

وای ، باران

 

باران ؛

 

پر مرغان نگاهم را شست

 

آب رویای فراموشی هاست

 

خواب را دریابم که در آن دولت خاموشی هاست

 

شکوفایی گلهای امیدم را در رویاها می بینم

 

و ندایی که به من می گوید:

 

" گر چه شب تاریک است

 

دل قوی دار ، سحر نزدیک است "

 

دل من در دل شب

 

خواب پروانه شدن می بیند

 

مهر صبحدمان داس به دست

 

خرمن خواب مرا می چیند .

 

"حمید مصدق "

♥ ۱۳٩٢/۱٢/٤ ساعت ٧:٢۳ ‎ب.ظ توسط مهدی نصراللهی: نظرات ()