این شعر رده دوم شعرهای نو که دوست دارم:

در دلم آرزوی آمدنت می میرد

            رفته ای اینک،اما آیا

                             باز می گردی؟

                                   چه تمنای محالی دارم

                                             خنده ام می گیرد!

من در آیینه رخ خود را دیدم

                                     و به تو حق دادم

            آه، می بینم، می بینم

                 تو به اندازه ی تنهایی من خوشبختی

                            من به اندازه ی زیبایی تو غمگینم

چه امید عبثی

 

                    من چه دارم که تو را درخور؟

                                                       ـ هیچ

من چه دارم که سزاوار تو؟

                                                    ـ هیچ

تو چه داری؟

                                                   - همه چیز

تو چه کم داری؟

                                                ـ هیچ

من چه می گویم؟

                                          آه...

 کاهش جان من این شعر من است،
آرزو می کردم
که تو خواننده ی شعرم باشی..
راستی،شعر مرا می خوانی ؟
نه،
دریغا،هرگز..
باورم نیست که خواننده ی شعرم باشی،
کاشکی شعر مرا می خواندی..

 

 

                            با تو اکنون چه فراموشی ها؛

با من اکنون چه نشستنها، خاموشی هاست

                تو مپندار که خاموشی من

                           هست برهان فراموشی من

 

                                                                                                       

                                                                                                حمید مصدق

♥ ۱۳٩٢/۱۱/٢٢ ساعت ٧:۱٠ ‎ب.ظ توسط مهدی نصراللهی: نظرات ()