دوستت دارم..
چگونه می‌خواهی اثبات کنم وجودت را در جهان !
مثل وجود آب ، مثل وجود درخت..
تو آفتابگردانی و نخلستان
و نغمه‌ای که از جان برمی‌خیزد…
بگذار با سکوت بگویمت
وقتی که واژه‌ها توان گفتن ندارند
و گفتار دسیسه‌ای‌ست که هم‌دستش می‌شوم
و شعر به صخره‌ای سخت بدل می‌گردد
بگذار
تو را با خود در میان بگذارم
میان چشمان و مژگانم
بگذار
تو را به‌رمز بگویم اگر به مهتاب اعتمادت نیست
بگذار تو را به‌ آذرخش بگویم
یا قطره‌های باران…
بگذار نشانی چشمانت را به دریا دهم
اگر دعوتم را به سفر می‌پذیری…
چرا دوستت دارم؟
کشتی میان دریا، نمی‌داند چگونه آب دربرش گرفته
و به‌ یاد نمی‌آورد چگونه گرداب درهمش شکسته
چرا دوستت دارم؟
از من مپرس..
مرا اختیاری نیست..
و تو را نیز...


نزار قبّانی

♥ ۱۳٩۳/٧/٥ ساعت ۸:۱۳ ‎ق.ظ توسط مهدی نصراللهی: نظرات ()